Emiel van Doorn stelt al meer dan dertig jaar dezelfde vraag: wat zie jij als je naar een kind kijkt? Wat het niet kan, of wat er niet in zit? Vanuit zijn werk bij StiBCO en zijn eigen ervaring met autisme pleit hij voor een manier van kijken die begint bij kracht, niet bij beperking. In deze sessie verbindt hij dat perspectief met de thema's van dit congres: hoe helpt echt kijken, naar gedrag, naar interactie, naar wat iemand laat zien, om beter aan te sluiten bij mensen met een neurodivers brein? Emiel daagt deelnemers uit om het eigen waarnemen ter discussie te stellen en laat zien wat er verandert als je inclusie niet als organisatievraagstuk ziet, maar als een manier van contact maken.